Bycie nastolatkiem to jeden z trudniejszych okresów w życiu. Dorośli mierząc się z brakiem czasu, własnymi codziennymi problemami w pracy i życiu prywatnym często są zmęczeni, po prostu o tym zapominają lub chcą ale nie wiedzą jak pomóc swojemu dziecku w pokonaniu trudności.
Młody człowiek natomiast ma przed sobą wiele ważnych zadań związanych z podjęciem życiowych wyborów dotyczących zarówno z nauki, dalszej ścieżki edukacji i kariery zawodowej, pogodzenie oczekiwań rodziców z własnymi potrzebami. Jest to także okres formowania własnej tożsamości, określania kim jestem, uzyskiwania pewnej niezależności. Równocześnie bardzo wiele dzieje się również w życiu emocjonalnym i społecznym od odnalezienia się i zbudowania pozycji w grupie rówieśników, poprzez nawiązywanie i zrywanie relacji uczuciowych, aż po tworzenie związku. To wszystko może powodować dużą presję, zagubienie a gdy pojawia się trudności także wiele przykrych emocji i konfliktów z otoczeniem – rodzicami, nauczycielami, rówieśnikami.
Efektem tego mogą być między innymi :
- Silny stres
- Dolegliwości psychosomatyczne
- Obniżone poczucie własnej wartości
- Zaburzenia nastroju
- Zaburzenia adaptacyjne
- Agresja
- Samookaleczenia (autoagresja)
- Zaburzenia odżywiania
- Myśli rezygnacyjne i samobójcze
Pracując na co dzień z młodzieżą wiem jak wiele pozytywnych zmian może przynieść zbudowanie zaufania wobec dorosłych, poświęcony czas, prawdziwe wsłuchanie się w potrzeby drugiej osoby, otwarta, akceptująca postawa i szczera choć czasem trudna rozmowa. Gdy uda się nam zbudować taką relacje otwiera się możliwość pracy nad tym co trudne i bolesne..
Młodzież w wieku 14 do 18 lat na pierwsze spotkanie zapraszam wspólnie z rodzicem. Czasami rodzic uczestniczy tylko w pierwszej jego części jednak w wypadku osób niepełnoletnich opiekun musi również musi poznać cele, metody pracy i wyrazić zgodę (wymagana zgoda obojga rodziaców).
W pracy z młodzieżą przyjmuję zasadę że to nastolatek decyduje jakie informacje przekazywane są rodzicom. Jedynym odstępstwem jest sytuacja w której wystepuje ryzyko dla zdrowia i życia klienta lub innych osób - w takim wypadku psycholog ma obowiązek poinformowania opiekunów lub odpowiednich instytucji o takim niebezpieczeństwie. Jednocześnie wypracowanie dobrych i trwałych rozwiązań i uzyskanie realnej i poprawy wymaga zazwyczaj otwartości i współpracy pozostałych członków rodziny.